Tag: Fietskamperen

Gisteravond zijn we in de stromende regen ons tentje ingekropen. Met de belofte dat het ‘s-ochtends weer droog zou zijn. En dat was het. Inclusief – min of meer – de tent. Alleen zat de opgespatte modder tot halverwege de binnentent. Dat wordt een rondje schoonmaken thuis. Vakantiesouvenir zullen we maar zeggen.

Het was prachtig weer. De zon scheen volluit en dat kon je direct merken aan de temperatuur. En ook aan de zaken die nog drogen moesten. Dat ging in rap tempo. Een picknickkleed, een paar theedoeken en een paar teenslippers gingen voor vertrek droog tot in ieder geval bijna droog de tas in. Wel lekker, want vanaf hier hebben we alleen nog hotelovernachtingen.

De route was best leuk en in ieder geval afwisselend. We begonnen met groen en natuur, maar als je dichter bij Wenen komt kan het niet anders dan dat de bebouwing toeneemt. HoReCa was een uitdaging. We zagen zo af en toe wel een koffiestopje maar die waren nog dicht of al dicht vanwege seizoenseinde. De wind was duidelijk gedraaid en we hadden hem nu in de rug. We zoefden met gemak over de prima fietspaden en waren rond 13 uur in Wenen.

Eerst even een compliment aan de planalogische afdeling van de stad Wenen. Wat hebben zij de fietspaden mooi, netjes en behoorlijk veilig geïntegreerd in de infrastructuur. In Parijs was het een zooitje met houtje touwtje oplossingen die regelmatig tot gevaarlijke situaties leidden. Het belangrijkste verschil – denk ik – in de aanpak is dat Wenen de fiets voorop heeft gezet en niet de auto. Als het verschillende verkeer moeilijk te combineren is, hebben ze voor de fiets gekozen door er bijvoorbeeld een fietsstraat van te maken of het gewoon helemaal af te sluiten voor autoverkeer. Langs de brede allees liggen goede fietspaden die netjes in groen zijn aangegeven. Je fiets de stad in over een keurig fietspad langs het Donaukanaal. Allemaal goed bedacht. Chappeau.

Wenen in ons einddoel van deze tocht en daar hoort een finishfoto bij. Nu kunnen we niet direct iets episch verzinnen dat Wenen kenmerkt. Niet zoals de EIfeltoren of the Brandenburger Tor. Tien jaar geleden moeten mijn zus en zwager hetzelfde dilemma hebben gehad en zij hebben maar gekozen voor het standbeeld van Johann Strauss. Wij dachten “dat doen wij ook en we maken er nog een voor de Karlskirche”. Zien we wel welke de leukste is.

Dat we Wenen gehaald hebben, had ik vooraf wel gedacht. Al werd het met het mankement aan het freewheel nog wel even spannend. Uiteindelijk halen we net de 1.500km niet maar dat is van minder belang. Het geeft altijd een lekker gevoel als je de stad van je eindbestemming in fietst. Nu nog twee dagen een beetje toeristisch rondhangen in Wenen en dan met de nachttrein naar huis. Daar wil ik nog niet aan denken, want ook in Wenen is het Vakantie.

En wat ga je op je vrije dag doen in Wenen na ruim 1.400km fietsen? Fietsen Natuurlijk! Madeleine heeft een mooie tour op de fiets door Wenen geboekt. Ik ben benieuwd.

Terwijl ik de dagblog schrijf, komt er toch wel een fikse bui over ons heen. Daar hadden we rekening mee gehouden. We zijn vroeg vertrokken uit Krems om de korte etappe nog voor het ‘regenseizoen’ af te handelen. Dat is gelukt. Ik zit nu droog op een verlaten overkapt terras op de camping in Tulln. De tent hebben we droog op kunnen zetten. We zijn nu aan het testen of hij nog steeds bestand is tegen iets meer dan een paar spetters.

De route was eigenlijk best aardig met wat saaie stukken ertussen. Maar vaak genoeg werd de Donau even verlaten om door een bosje te meanderen of een plaatsje aan te doen. Het was droog en zwaar bewolkt maar na een uurtje ging zelfs het vestje uit. Ook de zon deed nog een dappere poging om zich te laten zien. Een halfuurtje konden we ons warmen aan wat zwakke zonnestralen.

We hadden voor de koffie ons oog laten vallen op een in het boekje aangegeven opmerkelijke combinatie van een verlaten kerncentrale met koffiemogelijkheid. De fantasie sloeg even op hol: Espresso van verrijkt uranium, thee gezet met zwaar water, of ‘deze terrasverwarming wordt mogelijk gemaakt met het koelwater van de centrale’. Maar dat was het natuurlijk allemaal niet. Het bleek best een prima en vooral ook drukke hut. De achtergrond is alleen wat bizar.

Gisteravond was het best gezellig op ons tentenveldje. Veel fietsers en een enkele motorrijder. We kwamen aan de praat met een Engels stel met een kind van 14 maanden die op de fiets van Passau naar Wenen onderweg zijn. Dat haalde herinneringen naar boven van meer dan twintig jaar geleden. Ook zij hadden voor vandaag Tulln als bestemming maar ik heb ze nog niet gezien.

Op de site van de camping staat een slechtweer voorziening aangeprezen. Dat is wat dikker aangezet dan dat het is uitgevoerd. We zitten op het terras van de campingshop dat als het om 17.00 open gaat ons verplicht een drankje te bestellen. Niet erg maar wel een bijzondere vorm van een Aufenthaltraum. Er is daarentegen wel een keuken met een koelkast. Het tentenveldje had ooit gras maar rond 1998 is een grassprietje voor het laatst gezien. We zijn benieuwd of de regen ons veldje in een modderpoel verandert. Daarom hebben we ons tentje tactisch iets hoger gezet zodat we straks niet onze tent uitdrijven.

Voor vanavond staat er verse pasta op het menu. Koken is dus geen probleem maar een droog plekje vinden om het op te eten kan een uitdaging worden. Het alternatief is de Taverne van de camping. Daar hebben ze vast schnitzel. Twijfel, twijfel en luxe probleem. Liever koken we nu zelf omdat we in Wenen ook een paar keer uiteten gaan en onze voorraad Rennies beperkt is.

Kijkend naar mijn overzicht van gefietste ‘tegeltjes’ zit er nu helaas een klein gaatje in de streep van Nederland naar Wenen. Oorzaak is de noodzakelijke treinreis van plaats delict van het overlijden van mijn freewheel en Krems. Het is niet anders. We zijn al lang blij dat we onze reis kunnen afmaken en Wenen per fiets kunnen innemen.

Ik bedacht mij vannacht in een uurtje van slapeloosheid nog een oplossing voor mijn kapotte freewheel. Een noodgreep die ik had kunnen toepassen om toch fietsend ergens te kunnen komen. Wel handig dat ik dat bedenk als alles is opgelost en ik rustig in mijn bedje lig. Als jij ook een oplossing weet om toch te kunnen blijven fietsen met een kapot freewheel, laat het me weten.

”Lucky bastards”, geluksvogels zijn we op deze dag met pech. Het had zoveel vervelender kunnen zijn, maar dat is het niet geworden.

We waren niet vroeg weg vanochtend, omdat we de tent nog wat wilden drogen in de ochtendzon. Er was bewolking en zelfs regen voorspeld aan het einde van de dag en dan wil je niet met een kletsnatte tent zitten.

We keken vluchtig of er al beweging zat in de hangmat van onze ‘Digitale Nomade’. Dat is niet een naam die wij verzonnen hebben voor onze tijdelijke buurman. Zo heeft hij zichzelf geïntroduceerd bij ons. Hij is op weg naar Thailand en heeft zich overal uitgeschreven zodat hij nergens belasting hoeft te betalen. Daar was ie gisteravond nogal trots op. Voor zover ik heb kunnen begrijpen was hij online coach van het een of het ander. En met het geld dat hij bij elkaar ging brengen met zijn trip ging hij in de buurt van Dusseldorf een community beginnen. Dat was wel het punt waar we zijn afgehaakt, want wij voelden een sociale druk tot sponsoring opkomen. Wij betalen wel belasting. Dus de met belastingcenten betaalde weg waarop hij rijdt, mag hij als onze sponsoring beschouwen. ‘Namasté‘.

De route van vandaag was eigenlijk gewoon mooi. Geholpen door het zonnetje reden we door een smaller Donaudal met veel te zien, voldoende HoReCa afleiding en degelijke supermarkten met lekkere lunchbroodjes.

Weliswaar vlotte het niet zo door de fikse tegenwind, maar dat deed niets af aan de prachtige omgeving. Ook verschenen er op de bergen weer een aantal bijstandshutjes van landheren en geestelijken.

Zo ook in Melk. Rare naam voor een stad, maar het is wat het is. Daar hebben ze blijkbaar zo iets opzienbarends gebouwd dat vele Donaubootjes een reden zagen om aan te meren en de opvarenden de kade op te zwiepen. Al dan niet voorgegaan door een mevrouw met vlaggetje en wat uitleg in het Amerikaans of het Mandarijn.

De groep Chinezen waren niet de eersten die verwonderlijk keken naar onze lunchsituatie. Wij hadden een prima bankje geconfisqueerd met een stukje grasland daarnaast. Dat stukje gras – in de zon – was onze droogweide voor de tent, zodat ook de laatste druppels vocht de tent konden verlaten. Ergens realiseerden we ons wel dat we er niet heel veel anders eruit zagen dan onze digitale nomade in zijn hangmat. Een beetje treurig stel dat op een bankje een broodje kaas zit te eten terwijl ze hun natte tent droog kijken.

Even na Melk ging het mis. Op de site van de Europafietser was al aangegeven dat we door een wegopbreking op de rechteroever van de Donau tijdelijk moesten oversteken naar de linkeroever. Wij dachten met een veer, maar het bleek een brug met een verschrikkelijk steile opgang. Dat was wellicht de laatste druppel voor mijn fiets. Midden op de brug heb ik nog een foto gemaakt van wederom een pauperpaleisje op de berg maar toen ik weer opstapte draaide alles door. Alsof mijn ketting eraf lag. Maar die zat er nog om.

Een vrij korte inspectie leverde de conclusie ‘kapot freewheel’ op. In het Duits heet dat een ‘Freilauf’ en het is het ding dat ervoor zorgt dat als je trapt de kracht overgebracht wordt van je ketting op je wiel. En als je stopt met trappen dat je trappers stil blijven staan en niet als een gek in de rondte vliegen. Als dat ding stuk is, is het niet best want dat kan ik niet zelf repareren op vakantie. Ik kan misschien de cassette eraf krijgen, maar dan ben ik nog niet bij het freewheel. En als ik dat al kan demonteren, kan ik het waarschijnlijk nog niet repareren. Ik zat dus dik in de penarie.

Madeleine was alvast vooruit gefietst, want die vond de foto van het zoveelste paleis op de berg minder interessant. Inmiddels was zelfs zij een beetje ongeduldig geworden. Het duurde wel heel lang voordat ik de brug afkwam.

Beneden aan de brug waar ik Madeleine het nieuws kwam brengen, drong de mogelijke consequentie van de situatie tot mij door. Einde vakantie, met grote of kleine letter ‘V’. Woest gooide ik mijn helm een grasveldje op.

Het eerste lichtpuntje kwam snel. Ik was gestrand op 20 meter van een ‘Rad Service Station’. Een pilaar met gereedschap en een pomp waar je de meest voorkomende malaise aan je fiets mee op kunt lossen. Maar niet een kapot freewheel.

Madeleine was ondertussen in gevecht met het internet. 4G lijkt alweer zolang geleden en we zijn haar snelheid van reageren een beetje ontwend. Toch wist ze én mij tot bedaren te brengen én uit te vinden dat er 900 meter verderop een treinstation was die ons naar onze bestemming van de dag kon brengen; Krems.

Er kwamen nog een paar aardige fietsers langs die constateerden dat mijn ‘freilauf’ niet meer functioneerde en dat we het best terug naar Melk konden gaan. Drie kilometer wandelen en weer over diezelfde brug en in Melk was alleen een ‘Fahrad Verleih’ . Ik vroeg me af of die mijn freewheel issue konden oplossen.

Madeleine haar idee klonk beter. Met de trein naar Krems, waar – lang leve Google – meerdere fietszaken zaten. Het enige probleem: de trein ging over 15 minuten en de volgende dan pas weer over 3 uur.

Dus ben ik al steppend – alsof ik steeds van plan was om op te stappen, maar het dan toch niet deed – richting de ‘Bahnhof’ getogen. Die ook nog eens 50 meter boven Nieuw Donau Peil lag en alleen te bereiken was via een steile klim.

Geluk nummer 2 was dat bij aankomst op het station de trein nog keurig stond te wachten. De conducteur vonden we zittend op een bankje voor het verlaten stationshuisje. De fietsen konden mee als de tassen er maar afgehaald werden. Een minuut later vertrokken we alsnog naar Krems maar nu per trein.

Al balend keken we naar buiten waar we op een prachtig stuk langs de Donau wijnstokken tegen de heuvels aan zagen geplakt her en der doorkruist door een eenzame fietser. De fietser die ook wij hadden kunnen zijn. Het rouwproces was in volle gang en we begonnen al na te denken wat we moesten doen als…….

De dichts bijzijnde fietsenmaker in de buurt van het station in Krems is Aichinger Bicycle + Sport op 7 minuutjes lopen en dus op 4 minuutjes steppen van het station.

Bij aankomst zag het eruit als een zaak die wellicht wel iets kon met mijn probleem. Al zei de heer Aichinger wel ‘Oei’ toen hij het euvel zag. Hij begon onmiddellijk kransjes te tellen en de bandenmaat te noteren. Hij liep de zaak in en riep iets dat klonk als “Gabben wier oine saxundzwanziger mit oine neuner shimono.”

Geluk nummer 3 was dat deze zaak gewoon een klassiek 26 inch wiel met een 9 speed body had hangen. Ik kon zelfs kiezen of ik hem in het zilver of het zwart wilde hebben.

Repareren van mijn wiel was volgens doctor Aichinger nog wel mogelijk maar duur en als je ‘Freilauf’ het begeeft is dat een teken dat de rest het ook niet lang meer houdt. Een nieuw wiel dan maar.

Ik mag het van Madeleine niet teveel over geld hebben, maar een nieuw wiel plus arbeidsloon voor €113,- vind ik niet veel. Alles klaar in 20 minuten. Ik heb de mannen maar een onhollandse fooi gegeven.

Ik kon weer fietsen. Hoewel dat vrij gebruikelijk is op een fietsvakantie voelde dat nu als een bevrijding. We konden gewoon de Vakantie – ik ga het alvast maar met een hoofdletter schrijven – voortzetten en onze tocht naar Wenen afmaken. Wat een domper zou het zijn als je 130 kilometer voor Wenen zou moeten stoppen door een weigerend achterwiel. Daarmee bedoel ik natuurlijk dat ik moet stoppen. Met Madeleine haar achterwiel was niets mis dus die kan gewoon doorfietsen.

Ik ben even de tel kwijt, maar ik denk geluk nummer 5 was een camping met terrasje waar ze een goede Weissen schonken. Daar was ik wel even aan toe.

Het is nu bijna 9 uur in de avond, het regent nog niet, ik zit in mijn T-shirt buiten aan tafel achter een heerlijke kop oploskoffie. “Vakantie”.

Wij zijn geen Ringvaartrijders. Onze zwager René heeft op hun tocht langs de Donau de rivier al eens vergeleken met een breed uitgevallen Ringvaart. Dus wij worden heel blij als de route even het binnenland induikt en over een boerenlandweggetje het bos induikt. Na de Radtreff vlak voor Hüttingen doet de route precies dat. Wij waren als een kind zo blij.

Vanochtend verlieten we de verlaten camping in Ottensheim met een natte tent die zeer gronderig rook. De ‘Zeltplatz’ was schaduwrijk en alles was zompig. Heerlijk voor de naaktslakken, maar minder voor de ‘odeur du tente’.

Er was wel een mooie slechtweervoorziening en daar hebben we het ontbijt maar genuttigd. Buiten was het nog fris. Best lekker in het zonnetje, als je ergen een plekje zonder schaduw kon vinden.

Over het weer kan ik kort zijn. Het was prachtig weer. Niet te warm, niet te koud, bijna geen wind en af en toe een wolkje.

De kilometers rijgen zich eenvoudig en snel aaneen. Eerst langs een drukke weg Ottensheim uit en Linz in en dan langs een fraai aangelegde fietsdijk langs de Donau.

Het doel voor vandaag hebben we wat bijgesteld, anders zijn we te snel in Wenen. De minicamping bij Hütingen lag op zo’n 60km van Ottensheim en dat was precies wat we moesten halen vandaag.

Met ons treurige talent om ‘lawaaicampings’ uit te zoeken, dachten we hiermee ons lot te tarten. Geen grote wegen in de buurt, geen spoor van betekenis en zelfs geen vliegveld. We verheugden ons al op een stil nachtje op een verlaten akker van een Oostenrijkse boer.

Uiteraard kunnen wij ons lot niet veranderen en – karma – bestaat de minicamping in Hütingen niet meer, of hebben ze hem heel goed verstopt. Geen richtingsbordje naar een camping en niet te vinden op Google Maps. Dus moesten we door naar Grein, waar we belandden op – je raad het al – een ‘lawaaicamping’.

Buiten de herrie is de camping in Grein wel weer een camping zoals ik ze graag zie. Een paar seizoensplaatsen, maar echt slechts een paar, een tentenveldje met picknickbanken, een koelkast en een wasmachine en boxjes om je telefoon op te laden. En als klap op de vuurpijl, gratis WiFi, dus nog kindvriendelijk ook.

Op de ‘kanaaldijk’ langs de Donau kom je vele verschillende fietsers tegen. Fietsers die een georganiseerde reis doen met mooie fietstasjes van Donaubikes. Fietsers die zomaar een tochtje op hun ebike aan het maken zijn. Oude wielrenners op retro fietsen met retro kleding en veel jonge bikepackers. Dat laatste doet mij deugd.

Onderweg kwamen twee bijzondere fietsers tegen die heel verschillend waren maar toch een bepaalde liefde deelden. Het ene stel waren jonge mannen op een gravelbike met een beatbox waar hard rappende mannen schalden. De ander was een ouder echtpaar op ebikes met ook een beatbox maar daar kwamen onvervalste Schlagers uit.

Voor het educatieve element van deze etappe verwijs ik naar het gebied bij Mitterkirchen. De Donau is niet altijd een rustig kabbelend riviertje en in verschillende jaren hebben ze hier flink last gehad van overstromingen. Een beetje zoals ons Zeeland in ‘53. De laatste en de ergste was in 2002 en toen wad het tijd er iets aan te doen. Voor meer dan 250 miljoen euro aan dammen en dijken, wanden en overloopgebieden om ervoor te zorgen dat 2002 de laatste keer zou zijn. Dat zorgt er voor dat je nu moderne vestingstadjes hebt die omdijkt en ommuurd zijn. De vijand is het water.

Aangezien we dachten in de ‘middle of nowhere’ te gaan kamperen, hebben we alle boodschappen in Mauthausen gedaan. Als je nu denkt, waar ken ik die plaats van. Daar is ie inderdaad van.

Dus vanavond lekker zelfmaak wraps om toch wel een leuke dag in stijl af te sluiten. En oh ja, ik heb in Mauthausen een mooi nieuwe pot oploskoffie kunnen vinden, dus mijn avond kan niet meer stuk.